IRAN HEUTE

Über dieses Dokument

Diese Seite dokumentiert so klar und sachlich wie möglich, was über Ereignisse im Iran von Januar–Februar 2026 sowie über die weiteren Entwicklungen berichtet wird, basierend auf Augenzeugenberichten, namentlich genannten Opferlisten, Menschenrechtsberichten, investigativem Journalismus, medizinischen Belegen, Dokumentationen der Diaspora und internationaler Medienberichterstattung.

Sie bittet nicht um Spenden. Sie spricht nicht für eine politische Partei. Sie wirbt nicht für ein einzelnes politisches Modell. Sie konzentriert sich auf berichtete Ereignisse, dokumentierte Muster, namentlich genannte Opfer und Mechanismen der Repression, wie sie von Zeugen, Familien und Menschenrechtsorganisationen beschrieben werden.

Wo Zahlen zwischen verschiedenen Quellen abweichen, werden sie als quellenbezogene Schätzungen dargestellt, nicht als unbestrittene Gesamtzahlen.

Überblick über die Lage

Berichten zufolge erlebt der Iran landesweite Proteste und Unruhen, die Ende Dezember 2025 begannen und sich im Januar und Februar 2026 intensivierten. Berichte aus mehreren Städten beschreiben eine harte staatliche Reaktion, darunter der Einsatz scharfer Munition in zivilen Gebieten, Massenverhaftungen, protestbezogene Hinrichtungen, erzwungene Geständnisse, Verschwindenlassen, Razzien in Krankenhäusern und medizinischen Einrichtungen, den Einsatz chemischer Mittel in bewohnten Gebieten sowie eine nahezu vollständige digitale und kommunikative Abschaltung.

Neue, in diesem Zeitraum veröffentlichte Dokumentationen umfassen namentlich genannte Opferlisten — darunter mehr als 200 identifizierte Studierende und Minderjährige — Listen von Inhaftierten mit drohender Hinrichtung, Zeugenaussagen über Misshandlungen in Gefängnissen sowie ausgeweitete internationale Untersuchungen. Mehrere Beobachter beschreiben diese Phase als eine der gewaltsamsten Niederschlagungen in der Geschichte der Islamischen Republik.

Laatst gedocumenteerde incidenten en rapporten

Update januari–februari 2026

Deze update brengt recent gedocumenteerde gebeurtenissen, ooggetuigenverklaringen, identificaties van slachtoffers, verslagen van detentie en gepubliceerde onderzoeken samen die de situatie in Iran beschrijven na de protestgolf van januari. Het hier samengevatte materiaal is afkomstig van inwoners, familieleden van gedetineerden, gedeeld videomateriaal, medische beelden, documentatie van activisten en internationale berichtgeving.

Voor lezers die deze informatie voor het eerst tegenkomen: wat wordt gerapporteerd betreft geen enkel incident of geïsoleerde veiligheidsreactie. De verzamelde getuigenissen beschrijven een breed en herhaald patroon in meerdere steden — waaronder het gebruik van scherpe munitie in woonwijken, grootschalige arrestaties, verdwijningen van gedetineerden, doodvonnissen na protestgerelateerde detentie, druk tot gedwongen bekentenissen, intimidatie van families en gemelde pogingen om bewijs te verwijderen of te verbergen.

Dit gedeelte legt uit wat getuigen zeggen te hebben gezien, wat families melden dat er met hun verwanten is gebeurd en wat onafhankelijke mediaconclusies hebben gepubliceerd — in duidelijke taal en zonder voorkennis te veronderstellen.

Iran in januari–februari 2026 — Wat gebeurt er?

• 43,000 Getötete

• 350,000 Verletzte

• 10,000 Erblindete

Een landelijke opstand tegen decennia van onderdrukking

Massale protesten die eind december 2025 begonnen, ontwikkelden zich tegen januari 2026 tot een landelijke beweging. Mensen in steden door heel Iran gingen de straat op en eisten fundamentele verandering — geen hervorming binnen het systeem, maar een einde aan het huidige regime. Deze opstand was een van de grootste in decennia.

De protesten gingen verder dan economische grieven (hoge inflatie, stijgende voedselprijzen, economische instorting) en groeiden uit tot een bredere politieke beweging tegen staatsrepressie, chronische corruptie en decennialange systemische onrechtvaardigheid. Demonstranten scandeerden leuzen zoals “Dood aan de dictator” en “Lang leve de sjah”, en leuzen als “Dit is de laatste strijd, Reza Pahlavi zal terugkeren” weerspiegelden diepe woede over het heersende systeem en de wens naar fundamentele systemische verandering.

Waarom hervorming niet het doel is

Mensen willen verandering, geen aanpassingen

Grote demonstraties binnen Iran en onder diasporagemeenschappen roepen expliciet op tot het einde van de Islamitische Republiek in plaats van hervormingen ervan. Buitenlandse berichten melden dat duizenden deelnemers aan recente bijeenkomsten steun uitspraken voor volledige regimeverandering en vaak leuzen scandeerden tegen staatsleiders.

Dit weerspiegelt een diep wantrouwen tegenover de bestaande politieke structuur en de overtuiging dat gedeeltelijke hervormingen systemische onderdrukking, corruptie en mensenrechtenschendingen niet zullen oplossen.

Demonstranten roepen niet op tot geleidelijke hervormingen binnen het huidige systeem; zij eisen een regimewisseling.

De omvang van de gemelde sterfgevallen tijdens de protesten van januari 2026 is onderwerp van sterk uiteenlopende schattingen vanwege beperkte informatie en door de autoriteiten opgelegde internetafsluitingen. Volgens samengevoegde berichtgeving:

• De Iraanse regering heeft publiekelijk ongeveer 3.117 sterfgevallen gemeld die rechtstreeks verband houden met de onrust.

• Onafhankelijke schattingen, waaronder die gebaseerd op ziekenhuisrapporten en activistische netwerken, suggereren dat het aantal gewelddadige doden vele tienduizenden kan bedragen, mogelijk meer dan 40.000 of zelfs hoger tijdens de meest intense piekdagen van januari alleen.

• Mensenrechtenorganisaties hebben daarnaast duizenden gewonden en tienduizenden arrestaties gedocumenteerd.

Massale dodelijke slachtoffers en geschatte dodental

Deze cijfers omvatten bevestigde burgerdoden, omgekomen veiligheidsfunctionarissen en sterfgevallen onder omstandigheden die nog worden onderzocht.

Waarom zowel cijfers als namen belangrijk zijn

Onder omstandigheden van communicatieve blackout zijn alleen totalen niet voldoende. Documentatie-inspanningen omvatten nu naam-voor-naam lijsten van slachtoffers, lijsten van overleden studenten, lijsten van gedetineerden en registers van personen met risico op executie, samengesteld door lerarenvakbonden, mensenrechtenorganisaties en burgernetwerken.

Deze lijsten zijn bedoeld om ervoor te zorgen dat slachtoffers als individuen worden vastgelegd — niet alleen als statistieken — en om het risico te verkleinen dat zij in stilte verdwijnen.

Digitale blackout: verzwijging als beleid

Tijdens het hoogtepunt van de landelijke repressie in januari–februari 2026 legden de Iraanse autoriteiten een vrijwel totale internet- en telecommunicatieblackout op, een van de meest omvangrijke in de recente geschiedenis. Netwerkmonitoren, waaronder NetBlocks, rapporteerden dat de connectiviteit tot bijna nul daalde, waardoor mobiele data, breedband en veel berichtendiensten werden afgesloten. Dit beperkte ernstig het vermogen van burgers om dodelijke incidenten te documenteren, getuigenissen te delen, veiligheid te coördineren of familieleden binnen en buiten Iran te bereiken.

Monitoringgegevens toonden aan dat de connectiviteit meer dan twee weken sterk beperkt bleef, met slechts korte, gedeeltelijke stijgingen die waarschijnlijk te wijten waren aan getunneld VPN-verkeer in plaats van volledig herstel. Sommige analisten merkten ook signalen op die duidden op pogingen om breder herstel te simuleren via kunstmatige verkeerspatronen. Onafhankelijke berichtgeving beschreef deze beperkte verbindingen als een “geconstrueerd herstel”, waarbij gefilterde toegang werd gepresenteerd als normaal internet ondanks voortdurende censuur.

Gerapporteerde beperkingen omvatten:

• Afsluiting van mobiele data en breedband

• Blokkering of verstoring van belangrijke berichtendiensten en sociale media

• Ernstige beperkingen op internationale telefoongesprekken

• Belemmeringen voor buitenlandse journalisten en onafhankelijke waarnemers

• Filtering of blokkering van VPN’s en omzeilingstools

Na ongeveer 10–20 dagen begon de connectiviteit op gecontroleerde en beperkte wijze terug te keren. De volledige toegang van vóór de blackout werd wekenlang niet volledig hersteld, en aanzienlijke beperkingen op sociale media, beveiligde berichtendiensten en internationale communicatie bleven van kracht.

Tijdens de meest intense dagen konden miljoenen Iraniërs in het buitenland hun dierbaren niet bereiken. In sommige gebieden waren slechts eenrichtingsgesprekken vanuit Iran mogelijk, vaak tegen hoge en wisselende kosten.

Toen gedeeltelijke toegang werd hersteld, kwam nieuwe documentatie naar buiten — waaronder video’s van scherp vuur tegen burgers, geverifieerde lijsten van slachtoffers, forensische foto’s en gedetailleerde ooggetuigenverslagen die tijdens de blackout waren vertraagd. De vertraagde publicatie van dit bewijsmateriaal onderstreepte hoe de blackout functioneerde om de omvang en de brutaliteit van de repressie zo lang mogelijk te verbergen.

Waarom de blackout van belang is

Critici en activisten beschouwen de blackout niet louter als een veiligheidsmaatregel, maar als een repressiemiddel, bedoeld om:

• Realtime-documentatie van dodelijke incidenten en verwondingen te voorkomen

• De coördinatie van protesten en veilige verplaatsing te verstoren

• Wereldwijde bewustwording en onafhankelijke berichtgeving te vertragen

• Tijd te creëren om fysiek bewijsmateriaal te verwijderen of te vernietigen

• Slachtoffers en families te isoleren van externe steun

Onder deze omstandigheden kunnen slachtoffercijfers, lijsten van gedetineerden en tijdlijnen per bron verschillen, waardoor naam-voor-naam documentatie, vertraagde ooggetuigenverslagen en analyse door derden essentieel zijn om gebeurtenissen te reconstrueren die plaatsvonden terwijl open internettoegang werd ontzegd.

In heel Iran en wereldwijd zijn veel mensen — waaronder degenen die eerdere protesten of decennia van politieke repressie hebben meegemaakt — diep geschokt door het extreme geweld dat door de veiligheidstroepen van de Islamitische Republiek werd gebruikt tijdens de opstand van 2025–26.

Wat deze periode onderscheidt van eerdere protesten is niet alleen dat mensen de straat op gingen, maar dat veiligheidstroepen op ongekende schaal rechtstreeks met scherpe munitie het vuur openden op grotendeels ongewapende burgers:

• Onafhankelijke documentatie toont aan dat tijdens de piekdagen van de protesten op 8–9 januari 2026 veiligheidstroepen — waaronder de Islamitische Revolutionaire Garde — scherpe munitie rechtstreeks in menigten schoten in meerdere steden, waaronder Teheran, Rasht, Isfahan en Fardis, met massale slachtoffers tot gevolg. Video’s, ooggetuigenverklaringen en forensisch bewijs bevestigen het systematische gebruik van aanvalsgeweren, jachtgeweren en andere militaire wapens tegen ongewapende demonstranten en voorbijgangers.

• Rapporten geven aan dat eerdere protesten in Iran eveneens hard werden onderdrukt, maar zelden in de vorm van open massaschietpartijen op openbare marktplaatsen en in grote stedelijke centra, gecombineerd met internetblackouts en geblokkeerde communicatie die onafhankelijke berichtgeving verhinderden. Het patroon en de intensiteit van het schieten begin januari zijn breed omschreven — onder meer door internationale mensenrechtenwaarnemers en analisten — als een van de dodelijkste in de moderne geschiedenis van het land.

• Getuigen en families binnen Iran hebben afschuw en ongeloof geuit dat veiligheidstroepen schoten in woonwijken en op menigten met ouderen, jongvolwassenen en kinderen. Talrijke verslagen, waaronder van onafhankelijke fotojournalistieke bronnen, melden dat demonstranten in het hoofd of in vitale organen werden geraakt, wat wijst op dodelijke intentie in plaats van louter het uiteendrijven van menigten.

Mensen geschokt door de omvang en brutaliteit van het geweld in 2026

Veel Iraniërs en waarnemers wereldwijd hebben deze gebeurtenissen vergeleken met eerdere protestgolven in 2019 en 2022. Hoewel ook die bewegingen met ernstig geweld werden beantwoord, stellen analisten en demonstranten dat de repressie van 2026 een nieuw niveau van ernst vertegenwoordigt, met gecoördineerd scherp vuur, massale slachtoffers en systematische pogingen om bewijs te verbergen, waaronder internetafsluitingen.

Families die dierbaren verloren tijdens deze dagen beschrijven hun schok niet alleen over de sterfgevallen, maar ook over de ogenschijnlijk geplande aard van de reactie — het gebruik van dodelijke wapens tegen burgers in plaats van middelen voor menigtebeheersing — gevolgd door communicatieblackouts die onafhankelijke berichtgeving bemoeilijkten en het publieke bewustzijn van de omvang van het geweld vertraagden.

Waarom mensen tegen het regime zijn

De protesten in Iran zijn geen incidentele of oppervlakkige reacties op één gebeurtenis. Ze weerspiegelen decennia van toenemende repressie, uitsluiting en economische moeilijkheden, die hebben geleid tot een ongekende massabeweging in januari–februari 2026.

Mensen vragen niet alleen om hervorming van het bestaande systeem; zij eisen het einde ervan. Dit is geworteld in langdurige publieke onvrede over het beleid van het regime, de opgelegde ideologie en terugkerende patronen van geweld.

Al bijna vijf decennia sinds de Islamitische Revolutie van 1979 heeft de Iraanse regering systematisch fundamentele politieke vrijheden beperkt. Vrijheid van meningsuiting, vergadering, vreedzaam protest en politieke participatie buiten het heersende kader zijn sterk ingeperkt:

1. Decennia van politieke repressie

• Onafhankelijke partijen en bewegingen worden onderdrukt of verboden.

• Hervormingsgezinde leiders zijn gemarginaliseerd, gearresteerd of uitgeschakeld.

• Kritische stemmen worden gecensureerd; journalisten, activisten en advocaten worden vaak vastgehouden of het zwijgen opgelegd.

In de loop der jaren groeiden zelfs bewegingen die begonnen als protesten voor economische of sociale rechten uit tot bredere oproepen tot systemische verandering, omdat velen ervan overtuigd raakten dat betekenisvolle hervorming binnen het bestaande systeem onmogelijk was.

Het regime gebruikt zowel wettelijke als buitenwettelijke middelen om het dagelijks leven te controleren:

2. Onderdrukking van fundamentele vrijheden

• Langdurige internetafsluitingen worden regelmatig opgelegd om publieke coördinatie en het verzamelen van bewijs tijdens protesten te beperken.

• Communicatie wordt streng gecontroleerd en onafhankelijke berichtgeving vanuit het land wordt vaak geblokkeerd of beperkt.

Deze maatregelen zijn niet nieuw; zij maken deel uit van een langdurig patroon om openbaar debat te verhinderen en controle te behouden door de informatiestroom te beperken.

Veel Iraniërs beschouwen de politieke leiding en economische elites als diep corrupt en menen dat zij rijkdom en macht monopoliseren terwijl gewone burgers worstelen met:

3. Systemische corruptie en economische moeilijkheden

• Chronische inflatie

• Hoge werkloosheid en armoede

• Daling van de levensstandaard

• Onjuiste besteding van nationale middelen

Deze economische druk heeft zich gedurende decennia opgebouwd en bijgedragen aan wijdverbreide frustratie en woede.

Veel demonstranten omschrijven het regime als extremistisch in zijn religieuze interpretatie. Zij stellen dat:

4. Ideologische handhaving en sociale controle

• Theocratisch bestuur strikte religieuze wetten oplegt die geen weerspiegeling zijn van Irans eeuwenoude culturele geschiedenis, die duizenden jaren ouder is dan de islam.

• Beleidsmaatregelen zoals de verplichte hijab en strenge sociale regels als opgelegd worden ervaren, niet als geworteld in de eigen traditie van de samenleving.

• Veel Iraniërs deze opleggingen zien als een vervorming van hun culturele en historische identiteit.

Dit gevoel voedt oppositie niet alleen tegen politieke repressie, maar ook tegen de ideologische fundamenten van het huidige systeem.

Het gebruik van executies en andere vormen van dodelijke repressie is niet beperkt tot deze twee maanden:

5. Historisch en voortgezet gebruik van executie en geweld

• Gedurende bijna 50 jaar van de Islamitische Republiek zijn politieke gevangenen en dissidenten geëxecuteerd na processen die volgens veel mensenrechtenorganisaties niet aan de eisen van een eerlijk proces voldeden.

• Rapporten beschrijven een patroon van zware straffen, politieke gevangenschap en gedwongen verdwijningen dat veel verder reikt dan de recente onrust.

De opstand van 2025–2026 heeft de internationale aandacht voor deze langdurige praktijken sterk vergroot, maar de onderliggende klacht — dat het regime historisch executie en geweld gebruikt om macht te behouden — is geworteld in decennialang beleid.

Internationale berichtgeving en mensenrechtenorganisaties wijzen op de betrokkenheid van de Islamitische Republiek bij regionale conflicten en steun aan proxygroepen buiten de grenzen van Iran. Critici stellen dat dit beleid:

6. Afwijzing van terroristische tactieken en steunnetwerken

• Regionale invloed boven binnenlands welzijn stelt

• Nationale middelen wegleidt van publieke voorzieningen

• Internationale spanningen creëert

Veel demonstranten stellen dat dit externe beleid botst met de morele waarden van gewone Iraniërs, die geen vijanden zijn van andere naties en de aan het regime toegeschreven vijandige standpunten niet delen.

Binnen Iran benadrukken mensen dat zij geen vijanden zijn van Israël, de Verenigde Staten of enig ander land; zij verzetten zich tegen het beleid van hun eigen regering, niet tegen de bevolking van andere landen.

Protestleuzen en acties weerspiegelen steeds meer dit onderscheid — Iraniërs benadrukken dat hun strijd gaat om waardigheid, vrijheid en mensenrechten, niet om regionale vijandigheid.

Zeugenaussagen und Berichte beschreiben Krankenhäuser während der Niederschlagung als unsichere Orte, einschließlich Razzien durch Sicherheitskräfte und der Entfernung verletzter Demonstranten.

Berichtete Maßnahmen umfassen:

• Razzien von Sicherheitskräften in Krankenhäusern und medizinischen Einrichtungen

• Entführungen verletzter Demonstranten aus Krankenhausbetten

• Drohungen, Inhaftierungen oder Druck auf Ärzte, die verletzte Demonstranten behandelt haben

• Effektive Einbindung medizinischer Einrichtungen in das Repressionssystem

Krankenhäuser als Instrumente der Repression

Ein Jugendlicher im Leichensack (IHRDC)

Das Iran Human Rights Documentation Center (IHRDC) berichtete über einen verletzten Demonstranten – beschrieben als unter 18 Jahre alt –, der überlebte, indem er vorgab, tot zu sein.

Laut dem Bericht wurde der Jugendliche zusammen mit Leichen in das forensische Zentrum Kahrizak südlich von Teheran gebracht und blieb drei Tage lang regungslos in einem Plastiksack, aus Angst, bei Entdeckung lebendig hingerichtet zu werden.

Berichtete Details aus der Aussage umfassen:

• Klingelnde Mobiltelefone zwischen Leichen zu hören

• Den intensiven Geruch von Verwesung wahrzunehmen

• Schüsse außerhalb der Einrichtung zu hören

• Nur zu überleben, weil Familienangehörige ihn schließlich lebend fanden

Der Bericht wird vom IHRDC als Beleg dafür herangezogen, dass verletzte Demonstranten gezielt behandelt werden und dass forensische sowie medizinische Institutionen Teil des Repressionssystems sein können.

Hinrichtungen, Verschwindenlassen und Lösegeld

Mehrere Quellen berichten über fortgesetzte Hinrichtungen und Todesurteile im Zusammenhang mit protestbezogenen Anklagen, häufig auf Grundlage vager rechtlicher Kategorien. Andere Berichte beschreiben das Zurückhalten oder die Freigabe von Leichen unter Zwang.

Berichtete Muster umfassen:

• Geheime Hinrichtungen nach beschleunigten oder unfairen Verfahren

• Todesurteile auf Basis vager Vorwürfe wie „Feindschaft gegen Gott“ (moharebeh) oder „Verderbnis auf Erden“ (efsad-e fel-arz)

• Zurückhalten von Leichen, sofern Familien kein Geld zahlen; in einigen Berichten werden Familien gezwungen, Erklärungen zur Todesursache abzugeben

• Leichen, die nie zurückgegeben werden, sowie Berichte über Massengräber in mehreren Städten

Unter Blackout-Bedingungen ist die Verifikation eingeschränkt, und viele Organisationen berichten nur minimale bestätigte Zahlen; die tatsächlichen Zahlen könnten höher sein.

Ein langjähriges Muster der Gewalt

Beobachter ordnen die Niederschlagung im Januar 2026 in ein jahrzehntelanges Muster von Repression und tödlicher Gewalt ein.

Häufig genannte Meilensteine sind:

• 1979–frühe 1980er Jahre: Massenhinrichtungen politischer Gegner nach der Revolution

• 1988: Gefängnismassaker mit der Hinrichtung Tausender politischer Gefangener

• 2009: Gewaltsame Unterdrückung der Grünen Bewegung und anschließende Strafverfolgungen

• November 2019: Großflächige Tötungen während landesweiter Unruhen (eine Reuters-Untersuchung berichtete von etwa 1.500 Getöteten)

• 2022–2023: Die Mahsa-Amini-Bewegung („Frau, Leben, Freiheit“) mit anschließenden protestbezogenen Hinrichtungen

• Januar 2026: Erneute landesweite Proteste und harte Niederschlagung unter Kommunikations-Blackout

Vertegenwoordiging en transitie

Reza Pahlavi, de in ballingschap levende zoon van de laatste sjah van Iran, is uitgegroeid tot een centrale symbolische en praktische figuur voor veel demonstranten en Iraanse diasporasteuners tijdens de protestgolf van 2025–26. Pahlavi wordt internationaal al lange tijd erkend als een prominente oppositiestem tegen de Islamitische Republiek, en zijn rol is bijzonder zichtbaar geworden tijdens de recente demonstraties.

Reza Pahlavi — een symbool, stem en verbindende figuur voor veel Iraniërs

Pahlavi presenteert zich niet als voorstander van het herstel van de monarchie, maar als een verbindende leider die een overgangsvisie vertegenwoordigt naar een seculier en democratisch Iran. Hij heeft herhaaldelijk benadrukt dat de toekomst van Iran moet worden bepaald door vrije verkiezingen en brede democratische participatie, en verklaard dat hij geen persoonlijk politiek machtsambt nastreeft.

Tijdens de protesten scandeerden veel Iraniërs binnen het land leuzen waarin zijn naam werd genoemd, zoals “Dit is de laatste strijd, Pahlavi zal terugkeren”. Deze leuzen — gehoord in steden door heel Iran ondanks zware repressie — weerspiegelen hoe veel demonstranten hem zien als een symbool van verzet en een focuspunt voor eenheid.

Voor velen binnen en buiten Iran is Pahlavi’s naam een verzamelpunt geworden — zichtbaar op spandoeken, geroepen vanaf daken en op muren geschreven naast leuzen die vrijheid, waardigheid en een einde aan het bewind van de Islamitische Republiek eisen. Zijn aanwezigheid bij internationale evenementen en zijn betrokkenheid bij diasporagemeenschappen hebben brede steun samengebracht onder diverse groepen die niet alleen hervorming, maar een volledige overgang naar democratisch bestuur nastreven.

Reza Pahlavi blijft een van de meest zichtbare stemmen binnen de oppositiebeweging en vertegenwoordigt zowel historische continuïteit als de aspiratie naar een toekomst waarin gewone Iraniërs hun land kunnen vormgeven via democratische instellingen in plaats van repressie.

Wereldwijde solidariteit en protesten wereldwijd

Onder omstandigheden van een communicatieblack-out zijn alleen totaalcijfers niet voldoende. Documentatie-inspanningen omvatten nu naam-voor-naam-lijsten van slachtoffers, lijsten van omgekomen studenten, overzichten van gedetineerden en registers van personen met executierisico, samengesteld door lerarenvakbonden, mensenrechtenorganisaties en civiele netwerken.

Op 14 februari 2026 riep Reza Pahlavi op tot een “Wereldwijde Actiedag” uit solidariteit met demonstranten in Iran en tegen de repressie van de Islamitische Republiek. Hij riep de wereld op om achter de Iraanse bevolking te staan in haar eis voor vrijheid en systemische verandering. Dit behoorde tot de grootste diasporademonstraties van de afgelopen jaren.

Belangrijke steden met grote demonstraties:

• München, Duitsland: Ongeveer 250.000 mensen kwamen bijeen — een van de grootste Iraanse diasporabijeenkomsten in Europa. Deelnemers vulden centrale pleinen en straten met Leeuw-en-Zon-vlaggen, scandeerden leuzen voor regimeverandering en mensenrechten en benadrukten solidariteit met degenen die in Iran bleven protesteren.

• Toronto, Canada: De lokale politie schatte het aantal deelnemers op ongeveer 350.000 (sommige schattingen suggereren dat het aantal nog hoger lag), wat het tot een van de grootste protesten in de geschiedenis van de stad zou maken. Demonstranten riepen op tot internationale druk op Teheran en spraken steun uit voor de eisen van het Iraanse volk.

• Los Angeles, Verenigde Staten: Ook hier namen ongeveer 350.000 mensen deel, waarmee het een van de grootste diasporabijeenkomsten wereldwijd werd. Los Angeles, waar een van de grootste Iraanse gemeenschappen buiten Iran woont, werd een centraal podium voor oproepen tot wereldwijde steun en actie.

Samen waren deze drie steden goed voor meer dan een miljoen deelnemers wereldwijd op die dag, terwijl ook in tientallen andere steden wereldwijd manifestaties plaatsvonden.

Doel van deze wereldwijde demonstraties

De wereldwijde bijeenkomsten hadden verschillende doelstellingen:

• Solidariteit tonen met de mensen in Iran die ondanks gevaar en repressie blijven protesteren.

• Internationale aandacht vestigen op mensenrechtenschendingen en oproepen tot verantwoording.

• Buitenlandse regeringen — met name in Europa, de Verenigde Staten en andere democratieën — onder druk zetten om concrete maatregelen te nemen, zoals sancties of diplomatieke druk op Teheran.

• Steun uitspreken voor Reza Pahlavi als verbindende figuur voor een democratische overgang, met de nadruk dat zijn rol niet noodzakelijk een terugkeer naar de monarchie betekent, maar een symbool is van eenheid en vertegenwoordiging van hun eisen voor een vrijer en democratischer Iran.

Demonstraties en solidariteitsmarsen werden gemeld in ten minste 30 landen en meer dan 70 steden, van Europa tot Noord-Amerika, Australië en daarbuiten, wat aantoont hoe breed de steun voor verandering onder Iraanse gemeenschappen in het buitenland is geworden.

Oproepen tot internationale steun

De demonstraties omvatten ook oproepen aan internationale regeringen, waaronder de Verenigde Staten en andere wereldmachten, om diplomatiek en economisch in te grijpen — en in sommige gevallen zwaardere maatregelen te overwegen — om burgers te beschermen en druk uit te oefenen op het regime om geweld en repressie te stoppen. Leiders en sprekers tijdens deze bijeenkomsten benadrukten dat internationale steun gericht moet zijn op het beschermen van mensenrechten en burgerlevens.

Warum die Zahlen unklar sind

Genaue Zahlen zu Opfern und Verhaftungen lassen sich während eines nahezu vollständigen Shutdowns und starker Militarisierung nur schwer feststellen. Berichtete Hindernisse umfassen:

• Internetabschaltungen, die Echtzeitberichterstattung verhindern

• Schnelle Entfernung oder Zerstörung von Beweisen

• Schnelle Beerdigungen, teils in anonymen Gräbern

• Krankenhäuser, die verletzte Demonstranten an Sicherheitskräfte melden

• Ärzte, die wegen medizinischer Hilfe strafverfolgt oder unter Druck gesetzt werden

• Familien, die zum Schweigen bedroht werden

• Kein Zugang für unabhängige Beobachter in vielen Regionen

Internationale Organisationen veröffentlichen in der Regel Mindestzahlen bestätigter Fälle. Viele Beobachter argumentieren, dass die Unsicherheit selbst als Repressionsinstrument fungiert.

Gedode kinderen en tieners

Berichten uit Iran en onafhankelijke documentatie onthullen een verwoestend en hartverscheurend aspect van de repressie: naar verluidt hebben honderden kinderen en tieners het leven verloren als direct gevolg van systematisch geweld door veiligheidstroepen tijdens de protesten.

“Tweehonderd kinderen — tweehonderd lege schoolbanken; tweehonderd namen die nooit vergeten hadden mogen worden. Deze lijst is een aanklacht tegen een systeem dat kinderen ziet als nevenschade voor zijn eigen voortbestaan.”

Volgens onafhankelijke mensenrechtendocumentatie zijn ten minste 216 kinderen gedood, terwijl veel andere gevallen nog worden onderzocht; mensenrechtenorganisaties omschrijven dit als vergelijkbaar met “het uitmoorden van een hele school”.

Dit zijn geen statistieken; het waren leerlingen met echte namen, families, klaslokalen, hoop en toekomstperspectieven die werden vernietigd. Families in heel Iran — vaak onder druk of dreiging van de autoriteiten — hebben lijsten en informatie over deze jonge slachtoffers gedeeld.

In een verklaring benadrukte de vakbond de menselijke werkelijkheid achter de cijfers:

Getuigen en families in Iran hebben beschreven hoe sommige kinderen werden neergeschoten terwijl zij gewoon naar huis liepen, zich kort bij hun ouders voegden of demonstraties observeerden. Andere jongeren kwamen terecht in willekeurig vuur in woonwijken en markten toen veiligheidstroepen het vuur openden met aanvalsgeweren, jachtgeweren en andere dodelijke wapens. Video’s en forensische beelden, geverifieerd door internationale media, tonen schotwonden en lichamen van minderjarigen naast andere slachtoffers van de repressie.

Een van de ernstigste aspecten die door mensenrechtenorganisaties wordt benadrukt, is dat veel van deze sterfgevallen nooit internationale krantenkoppen haalden, en dat veel namen van kinderen dagen of wekenlang werden verzwegen door internetafsluitingen en staatscensuur. Families werd verhinderd om passende rouwceremonies te houden of de identiteit van hun kinderen openbaar te maken, waardoor veel namen buiten Iran lange tijd onbekend bleven.

Omvang van arrestaties en toenemend executierisico

Sinds de protesten in januari zouden grote aantallen mensen zijn vastgehouden. Activisten en juridische waarnemers melden dat het aantal gedetineerden inmiddels zo hoog is dat volledige naamregistratie niet langer mogelijk is.

Rondgaande juridische kennisgevingen en lijsten van gedetineerden geven aan dat veel gearresteerde demonstranten worden geconfronteerd met aanklachten waarop de doodstraf staat of een risico op executie lopen. Families en advocaten melden terugkerende procedurele patronen:

• Detentie zonder transparant juridisch proces.

• Beperkte toegang tot advocaten.

• Gesloten zittingen.

• Vooraf opgestelde bekentenissen ter ondertekening voorgelegd.

• Druk om aanklachten onder dwang te erkennen.

• Versnelde veroordelingstermijnen.

Mensenrechtenverdedigers waarschuwen dat sommige executies zonder publieke bekendheid kunnen plaatsvinden.

Hard optreden, dodelijk geweld, massale arrestaties, marteling en repressie — gedetailleerd overzicht

Sinds de protesten eind december 2025 begonnen en zich in januari en februari 2026 verspreidden, omvatte de reactie van de Islamitische Republiek:

• Wijdverbreid dodelijk geweld.

• Massale detenties en gedwongen verdwijningen.

• Marteling en mishandeling in detentie.

• Executies zonder transparant proces.

• Ontzegging van medische zorg en inmenging in ziekenhuizen.

• Inzet van chemische middelen in burgergebieden.

Het resultaat is een van de zwaarste repressiegolven in de moderne geschiedenis van Iran, waarbij onafhankelijke rapporten spreken van duizenden tot tienduizenden gewelddadige doden en tienduizenden gevangenen.

Detenties, gedwongen bekentenissen en executierisico

Sinds het begin van de protesten in januari zijn grote aantallen mensen vastgehouden, en bronnen melden dat het aantal arrestaties zo hoog is dat volledige registratie van namen niet langer mogelijk is.

Volgens berichten worden gedetineerden vastgehouden zonder transparante juridische procedures. Families en advocaten stellen dat gedetineerden beperkte of geen toegang hebben tot juridische bijstand, dat zittingen vaak achter gesloten deuren plaatsvinden of niet openbaar worden gemaakt, en dat autoriteiten vooraf opgestelde verklaringen ter ondertekening hebben voorgelegd, waarbij druk werd uitgeoefend om aanklachten onder dwang te erkennen. Versnelde veroordelingstermijnen en processen zonder fundamentele procedurele waarborgen hebben de vrees vergroot dat velen zonder eerlijk proces geëxecuteerd kunnen worden.

• Gericht geweld tegen burgers en omstanders

De gewelddadige repressie was niet beperkt tot actieve demonstranten. Rapporten van onafhankelijke journalisten en mensenrechtenorganisaties bevestigen dat omstanders en gewone burgers zijn gedood of gewond geraakt, zelfs wanneer zij niet deelnamen aan protestactiviteiten.

In sommige gevallen werden slachtoffers dood aangetroffen ver van bekende protestlocaties, wat identificatie en kennisgeving aan families bemoeilijkte.

• Beschuldigingen van marteling, verminking en misbruik in detentie

Mensenrechtenorganisaties hebben melding gemaakt van wijdverbreide en ernstige misstanden in detentie, waaronder gedwongen bekentenissen onder dwang, meldingen van mishandeling en ander misbruik. Een getuigenis uit Iran meldde fysieke verminking van gedetineerden die weigerden verklaringen te ondertekenen. Hoewel individuele getuigenissen kunnen verschillen, sluiten deze rapporten aan bij bredere patronen die door mensenrechtenorganisaties zijn gedocumenteerd.

• Beschuldigingen van seksueel geweld en vernietiging van lichamen

Onafhankelijke media en mensenrechtenorganisaties hebben ook veiligheidsdiensten beschuldigd van seksueel geweld of aanranding van gedetineerde demonstranten. Gecombineerde rapporten van mensenrechtenwaakhonden wijzen erop dat sommige gedetineerden tijdens hun detentie slachtoffer zijn geworden van seksueel geweld, voortbouwend op een patroon dat eerder bij protestrepressies is waargenomen.

• Medische inmenging en ontzegging van zorg

Een VN-expert meldde dat veiligheidstroepen gewonde demonstranten uit ziekenhuizen hebben verwijderd, hen hebben vastgehouden en in sommige gevallen families hebben verplicht losgeld te betalen om lichamen terug te krijgen — schendingen van medische neutraliteit en het mensenrechtenrecht.

• Chemische middelen en tactieken voor menigtebeheersing

Er zijn meldingen dat veiligheidstroepen chemische middelen hebben gebruikt in dichtbevolkte gebieden, waaronder voor scholen en in woonwijken, wat gezondheidsrisico’s en paniek onder burgers vergrootte.

Internationale documentatie suggereert dat er al executies hebben plaatsgevonden. Volgens samengevoegde rapportages vonden in januari en begin februari ten minste tientallen tot honderden protestgerelateerde executies plaats, en plannen voor massale executies werden gemeld in verschillende grote steden terwijl onderhandelingen met wereldmachten gaande waren.

Wie Repression funktioniert

Berichte beschreiben ein integriertes Repressionssystem mit sich gegenseitig verstärkenden Komponenten:

Physische Gewalt
Einsatz scharfer Munition, willkürliche Inhaftierungen, Folter und Todesfälle in Gewahrsam, teils offiziell als Suizid oder Vorerkrankung dargestellt.

Digitale Überwachung und Zensur
Überwachung der Kommunikation; berichtete Kriminalisierung von VPN-Nutzung; Beschlagnahmung von Mobiltelefonen; Einsatz von Überwachungstechnologien einschließlich Gesichtserkennung und Tracking. Während Shutdowns kann der Staat die Konnektivität vollständig einschränken oder kappen.

Ökonomischer Zwang
Jobverlust, eingefrorene Bankkonten, entzogene Berufslizenzen, Schul- und Studienverweise sowie kollektive Bestrafung von Familien werden als Mittel beschrieben, um Widerstand zu erschöpfen und abzuschrecken.

Psychologische Kriegsführung und Propaganda
Erzwungene Geständnisse im Staatsfernsehen, Drohungen gegen Angehörige, Einschüchterung von Gemeinschaften und gezielte Desinformationskampagnen.

Ausländische Milizen und regionale Netzwerke

Einige Berichte behaupten den Einsatz oder die Präsenz ausländisch ausgerichteter Milizelemente bei der Unterdrückung von Protesten, darunter Behauptungen über irakische Volksmobilisierungskräfte (Hashd al-Shaabi).

Wenn Ali Khamenei Hashd-al-Shaabi-Kämpfer aus dem Irak in den Iran entsendet, um Zivilisten zu unterdrücken, stellt dies eine ausländische Intervention dar.

Dennoch scheint die globale Sorge über "ausländische Einmischung“ selektiv angewendet zu werden.

Eine zentrale Frage vieler Iraner lautet, warum die Welt Intervention dann als unzulässig betrachtet, wenn sie Zivilisten helfen könnte, während Intervention ignoriert wird, die dem Regime beim Töten hilft. Sie argumentieren zudem, dass viele Iraner eine Ausrichtung an bewaffneten Stellvertretern ablehnen und gegen dieselben Netzwerke kämpfen, die die Region destabilisieren.

Die Islamische Republik wird zudem als wichtiger Unterstützer regionaler militanten Gruppen genannt, darunter:

• Hisbollah (Libanon)

• Hamas

• Palästinensischer Islamischer Dschihad

• Kata'ib Hezbollah

• Asa'ib Ahl al-Haq

• Harakat Hezbollah al-Nujaba

• Kata'ib Sayyid al-Shuhada

• Harakat Ansar Allah al-Awfiya

• Kata'ib Imam Ali

• Saraya al-Ashtar

Das von vielen Iranern vorgebrachte Argument ist klar:
Ein Regime, das bewaffnete Netzwerke im Ausland fördert und zugleich Zivilisten im eigenen Land massakriert, ist kein normaler Staat. Es stellt eine Gefahr über seine Grenzen hinaus dar.

Externe Hilfe

Einige Aktivisten argumentieren, dass ein Staat, der bereit ist, massenhaft tödliche Gewalt gegen Zivilisten einzusetzen, nicht wie eine normale Regierung handelt und regionale Risiken erzeugt. Sie berichten, dass viele Iraner stärkere internationale Maßnahmen fordern, um Tötungen zu stoppen und das Blutvergießen zu verkürzen.

Diese Position ist unter Iranern und international umstritten. Die berichteten Ansichten reichen von Forderungen nach diplomatischer Isolation und Rechenschaftsmaßnahmen bis hin zur Ablehnung jeglicher ausländischer Intervention. Gemeinsamer Nenner ist die Forderung nach Schutz der Zivilbevölkerung und Rechenschaft für Menschenrechtsverletzungen.

Viele Iraner argumentieren, dass das Regime interne Wege zur Veränderung beseitigt habe, indem es auf Dissens mit Massenmord, Hinrichtungen und Informations-Blackout reagierte.

Sie erklären, dass:

• sie die Vereinigten Staaten oder Israel nicht als Feinde betrachten

• sie externen militärischen Druck oder sogar Intervention nicht ablehnen, wenn dadurch Massenmorde schneller beendet würden

• viele Menschen im Iran hoffen, dass die Vereinigten Staaten helfen, weil das Regime keinen sicheren inneren Ausweg lässt

Dies wird nicht als Aufruf zur Besatzung dargestellt, sondern als Bitte, ein Massaker zu stoppen und das Ende eines Regimes zu beschleunigen, das in großem Ausmaß tötet.

Warum die Islamische Republik den Palästinensern nicht "hilft"

Die Haltung der Islamischen Republik zu Palästina ist nicht primär humanitär. Sie ist eine geopolitische Strategie, die die palästinensische Sache nutzt, um Einfluss auszuweiten, bewaffnete Stellvertreter aufzubauen und Repression im Inland zu rechtfertigen. Das Ergebnis ist Unterstützung, die das Leben palästinensischer Zivilisten nicht verlässlich verbessert, während Gewaltzyklen, Fragmentierung und externe Kontrolle zunehmen.

1) Wen sie unterstützt – und warum das wichtig ist

Die konstanteste „Unterstützung“ des Regimes bestand aus militärischer, finanzieller und logistischer Hilfe für bewaffnete Gruppen, nicht aus neutraler humanitärer Hilfe. Das ist relevant, weil:

• Bewaffnete Fraktionen nicht dasselbe sind wie das palästinensische Volk

• Militarisierte Unterstützung Eskalation gegenüber zivilem Wohlergehen priorisiert

• Gestärkte bewaffnete Gruppen häufig zu Krieg, Vertreibung und Zwang führen

Zu den häufig genannten Gruppen in diesem Stellvertreternetzwerk gehören Hamas, der Palästinensische Islamische Dschihad sowie andere iranisch ausgerichtete Milizen in der Region (einschließlich Hisbollah und irakischer Milizen).

2) Warum Stellvertreterkrieg keine "Hilfe" ist

Wenn das Ziel Hilfe für Zivilisten wäre, müssten sich Ergebnisse verbessern: Sicherheit, Zugang zu Nahrung/Wasser/Medizin, stabile Regierungsführung und Freiheit von Einschüchterung. Stellvertreterkriege bewirken meist das Gegenteil:

• Erhöhen die Wahrscheinlichkeit von Vergeltung, Belagerungen und massenhaftem zivilem Leid

• Verschieben Politik hin zu bewaffneter Dominanz statt verantwortlicher Regierungsführung

• Erhalten maximalistische Narrative, die Menschen in dauerhaften Konflikten festhalten

Deshalb lehnen viele Palästinenser und viele Iraner die Vorstellung ab, Irans Ansatz sei "Hilfe“ – er erzeugt häufig mehr Zerstörung und weniger Handlungsspielraum für gewöhnliche Menschen.

3) Untergräbt palästinensische Selbstbestimmung

Externe Unterstützer leisten selten bedingungslose Hilfe; sie beeinflussen Entscheidungen. Wenn Iran Fraktionen finanziert oder bewaffnet, kann dies:

• Eskalations- oder Deeskalationsentscheidungen beeinflussen

• Spaltungen zwischen palästinensischen politischen Lagern vertiefen

• Die Möglichkeit einer einheitlichen, repräsentativen Führung schwächen

Eine Sache kann nicht „befreit“ werden, wenn sie zum Werkzeug einer fremden regionalen Strategie wird.

4) Dient dem Überleben des Regimes und der Propaganda

Die Islamische Republik nutzt Palästina, um moralische Legitimität zu beanspruchen, während sie im Inland Massenverbrechen begeht. Dies ermöglicht dem Regime:

• Ablenkung: Umlenkung des inneren Zorns nach außen

• Rechtfertigung: Darstellung von Dissens als Verrat und "ausländische Verschwörung“

• Rekrutierung: Inszenierung als "Führer des Widerstands“

Ein Staat, der eigene Zivilisten tötet und hinrichtet, während er moralische Führung im Ausland beansprucht, handelt aus Überlebenslogik, nicht aus humanitären Prinzipien.

5) Liefert nicht, was Zivilisten tatsächlich brauchen

Echte humanitäre Hilfe ist messbar und zivilzentriert:

• Medizinische Versorgung und geschützte Krankenhäuser

• Nahrung, Wasser und Sanitärsysteme

• Unterkünfte und Wiederaufbau

• Evakuierung und humanitäre Korridore

• Diplomatie zur Reduzierung ziviler Schäden

Irans prägende Leistung ist nicht dies. Sie ist primär militarisierter Einfluss – oft mit härteren kollektiven Konsequenzen für Zivilisten.

6) Exportiert Konflikt in die Region

Irans Palästina-Politik ist mit einem breiteren regionalen Netzwerk verbunden (Libanon, Syrien, Irak, Jemen). Dadurch wird der Konflikt internationalisiert, und Palästinenser werden Teil einer größeren Konfrontation, die sie nicht selbst kontrollieren – mit weniger Handlungsspielraum und höherem Eskalationsrisiko.

7) Eine moralisch konsistente Position

Alle drei Aussagen können gleichzeitig wahr sein:

• Palästinensische Zivilisten verdienen Rechte, Sicherheit und Selbstbestimmung.

• Die Islamische Republik repräsentiert Palästinenser nicht und ist kein humanitärer Akteur.

• Die Unterstützung Palästinenser erfordert keine Unterstützung der Islamischen Republik oder von Stellvertreterkriegen.

Solidarität mit Palästinensern und Solidarität mit Iranern schließen sich nicht aus. Für beide einzustehen bedeutet, jedes Regime oder Netzwerk abzulehnen, das menschliches Leben als Instrument behandelt.

Diese Ressource stützt sich auf verifizierte Quellen, darunter internationale Menschenrechtsorganisationen, investigativen Journalismus und Augenzeugenberichte aus dem Iran.

Die genannten Zahlen stellen bestätigte Mindestwerte dar, soweit eine Verifikation möglich ist. Tatsächliche Zahlen können aufgrund systematischer Informationsunterdrückung, Einschüchterung von Zeugen und Zerstörung von Beweisen höher sein.

Diese Ressource:

• erhebt keinen Anspruch auf Vollständigkeit

• repräsentiert keine politische Organisation

• ersetzt keine direkten iranischen Stimmen

• stellt Spekulation nicht als Tatsache dar

Einige Angaben sind durch mehrere unabhängige Quellen breit bestätigt; andere stammen aus einer kleineren Zahl von Quellen, da die Verifikation durch Kommunikations-Blackouts, eingeschränkten Zugang für Journalisten und Beobachter sowie Einschüchterung von Zeugen begrenzt ist.

Zur Wahrung der Glaubwürdigkeit unterscheidet dieses Dokument zwischen:

• Verifizierter oder breit bestätigter Berichterstattung (mehrere seriöse Quellen)

• Glaubwürdiger, aber schwer verifizierbarer Berichterstattung unter Blackout-Bedingungen

• Angaben, die unbestätigt oder nur teilweise belegt bleiben

Quellen und Transparenz